အကျဉ်းအကြပ်ထဲက လူ့မလိုင်အလွှာ မြန်မာသူဌေးသူကြွယ်များ

ဆောင်းပါး | Burma Independent Voice

ရေးသားသူ – ကျော်ဘ

မြန်မာနိုင်ငံမှာ လက်ရှိ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ၊ ပြဿနာတွေဟာ စီးပွားရေးကျဆင်းနေတယ် ဆိုတဲ့ လက္ခဏာ သင်္ကေတ တခု အဆင့် မဟုတ်တော့ပါဘူး။ နိုင်ငံတကာရေးရာတင်းမာမှုတွေ၊ ပြည်တွင်းပဋိပက္ခအခြေအနေ၊ မြန်မာစစ်တပ်ရဲ့မူဝါဒအမှားတွေ၊ ပြင်ပဖိအားတွေနဲ့ စျေးကွက်ပျက်စီးမှုတွေ အားလုံးပေါင်းစုပြီး နိုင်ငံရဲ့ ယန္တရားကြီးတခုလုံးက အလျင်အမြန် ယိုင်နဲ့ယိုယွင်းလာနေတဲ့ စနစ်ပြိုလဲမှု Structural Decay တခု ဖြစ်နေပါတယ်။ ဒီလို စနစ်ယိုယွင်းပျက်စီးမှုဟာ အောက်ခြေလူတန်းစားကိုသာမက ခေတ်အဆက်ဆက် စီးပွားရေးကျဆင်းတာကို မမှုခဲ့တဲ့ ရေပေါ်ဆီ အထက်တန်းလွှာကိုပါ ခုနောက်ပိုင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ရိုက်ခတ်လာနေပါတယ်။

အရင်က မြန်မာအထက်တန်းလွှာဆိုတာ ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ လူတန်းစားပါ။ သူတို့ဟာ ဘန်ကောက်မှာ ဆေးကု၊ စင်္ကာပူမှာ စျေးဝယ်၊ ဗီယက်နမ် အလည်ထွက် ကမ္ဘာနဲ့ ကွန်ယက်ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ network တခုထဲမှာ လည်ပတ်နေခဲ့ကြတာပါ။ ကျန်းမာရေး၊ ပညာရေး၊ ငွေကြေးစနစ်၊ လုပ်ငန်းအခွင့်အလမ်း — အားလုံးက နိုင်ငံတကာနဲ့ ဆက်သွယ်ထားတဲ့ “Regional Elite” အနေအထားမျိုးတွေပါ။ ဒါပေမယ့် အခုအခြေအနေမှာ သူတို့ဟာ တဖြည်းဖြည်း အဲဒီ ကွန်ယက်ကနေ ချိတ်ဆက်မှု ပြတ်တောက်ပြီး ကိုယ့်နိုင်ငံအတွင်းက ကမောက်မကတွေထဲ ပိတ်မိနေကြတဲ့ ဘေးကျပ်နံကျပ် အထက်တန်းလွှာတွေ အဖြစ် ပြောင်းလဲလာနေပါတယ်။

လက်ရှိ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အနေအထားအရ အထက်တန်းလွှာတွေမှာ ရွေးချယ်စရာတွေ အများကြီး ရှိနေသလို ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းမှာ အရည်အသွေး ရှိတာတွေကို သူတို့ မရွေးချယ်နိုင်ကြတော့ပါဘူး။ စျေးကွက်မှာ ရနိုင်တဲ့အထဲက အကောင်းဆုံးကို လုယက်ဝယ်ယူနေရတဲ့ သဘောမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။ အထက်လွှာတွေ စားသောက်နေကျ ဆိုင်ကြီးဆိုင်ကောင်းတွေမှာ အရင်လို ဟင်းလျာအမယ် စုံလင်အောင် ပြင်ဆင်မထားနိုင်တော့ပါဘူး။ သွားတိုက်ဆေး၊ ခေါင်းလျှော်ရည်နဲ့ ခလေးနောက်ဖေးသွားတဲ့ ဘောင်းဘီတွေကအစ သုံးနေကျ အရည်အသွေးမြင့် တံဆိပ်တွေ နေရာမှာ စျေးကွက်ထဲ ဝယ်ယူလို့ရနိုင်တဲ့ တံဆိပ်တွေကို ပြောင်းလဲ သုံးစွဲနေကြရပါပြီ။ သောက်နေကျ ဆေးတမျိုး စျေးကွက်ထဲမှာ ဝယ်မရတဲ့အခါ ငွေထုပ်အကြီးကြီးဟာ အဓိပ္ပါယ် မရှိတော့တာမျိုးပါ။

အဓိက က “ငွေကြေး” ရဲ့ အသုံးကျမှု ပြောင်းလဲသွားတာပါ။ အရင်တုန်းက ငွေဆိုတာ ပိုမိုကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝကို ရွေးချယ်ဖို့၊ အကောင်းဆုံးကို ရှာဖွေဖို့ ဒီလူတန်းစားတွေ အသုံးပြုတဲ့ အရာဖြစ်ပါတယ်။ မြန်မာပြည်မှာ ငွေလမ်းခင်းနိုင်ရင် အားလုံး အဆင်ပြေတယ်ဆိုတဲ့ ပြဌာန်းဥပဒေ မဟုတ်တဲ့ အမှန်တရားတခု ယခင်က ရှိခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ ငွေဟာ အန္တရာယ်တွေကြားမှာ ကိုယ့်ဘဝ ပြိုကွဲမသွားအောင် ကာကွယ်ဖို့ အသုံးပြုရတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်လာပါတယ်။ ငွေကြေးချမ်းသာသူတွေဟာ ညနက်ဖက် အပြင်ထွက်ပြီး မနက်ခင်း အိမ်ပြန်လာဖို့ရာ လမ်းပေါ်က ပေါ်တာပွဲစားတွေဆီမှာ သိန်းရာဂဏန်း လာဘ်ထိုးရတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ပေါ်ပေါက်လာနေခဲ့ပါတယ်။ အောက်ခြေလူတန်းစား အလွှာအတွက် ရွေးချယ်စရာက စစ်မှုထမ်းဖို့ လိုက်ပါသွားဖို့ပါ။ အထက်လွှာမှာတော့ လွတ်လပ်မှုကို ငွေနဲ့ ဝယ်ယူနေရတာပါ။

နောက်တချက်က လက်ထဲမှာ ကိုင်ထားတဲ့ ငွေတွေရဲ့ ဝယ်ယူနိုင်စွမ်း purchasing power ဆိုတာ ရနိုင်မှု availability ကို မကျော်နိုင်တော့ပါဘူး။ အရင်က ငွေရှိလည်း ဘာမဆို ရနိုင်ပါတယ်။ စီးတီးမတ်မှာ နိုင်ငံခြားဖြစ်တွေ မရောင်းတော့တဲ့အခါ အထက်လွှာ လူတန်းစားဟာ ဘန်ကောက်၊ ချင်းမိုင်နဲ့ စင်ကာပူကနေ တိုက်ရိုက်မှာယူ သုံးစွဲနေခဲ့ကြတာပါ။ အခုကတော့ ငွေပေးရင်တောင် မရနိုင်တဲ့ အခြေအနေတွေ ဖြစ်လာခဲ့ပါပြီ။ လေယာဉ်လက်မှတ်ရဖို့ မသေချာတဲ့ အခြေအနေမျိုးကအစ၊ အိမ်ကကားနဲ့ အပြင်မထွက်ခင် ဆီတိုင်ကီထဲ ဆီရောက်လာဖို့အဆုံး လတ်တလော ပြဿနာတွေအားလုံးဟာ လူ့မလိုင်တွေ အရင်က မွေးရာပါ အခွင့်အရေးလို့ ထင်ခဲ့ကြတဲ့ အနေအထားကို တိုက်ရိုက် စိန်ခေါ်လာပါတယ်။ ငွေအတွက် မပူရလို့ လျှပ်စစ်ကား ဝယ်စီးရင်တောင် ခရီးဝေးသွားတဲ့အခါ လမ်းခရီး အားသွင်းစက်မှာ မီးပြတ်လို့ နာရီပေါင်းများစွာ တန်းစီရတာဟာ လူ့မလိုင်တွေအတွက် လူသာမန်အခက်အခဲတွေကို ခံစားရတဲ့ လက္ခဏာတခု ဖြစ်လာပါတယ်။

ပြောင်းလဲမှုတွေရဲ့ မြန်ဆန်ပြင်းထန်မှုကို လေကြောင်းသွားလာရေးမှာ ပိုပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရပါတယ်။ အရင်က အထက်လွှာအတွက် လေယာဥ်နဲ့ ခရီးသွားခြင်းဟာ စိတ်သွားတိုင်းကိုယ်ပါ ထမင်းစားရေသောက် နိစ္စဒူဝကိစ္စပါ။ အခုတော့ လေယာဥ်စီးပြီး ခရီးသွားဖို့ စိတ်ကူးပြီးချိန်မှာ လေယာဥ်ထွက်/မထွက် ပူနေရပါပြီ။ အရင်က သေချာမှုတွေဟာ မသေချာမှုတွေ ဖြစ်လာတဲ့သဘောပါ။ ခန့်မှန်းမရခြင်းဟာ လူ့မလိုင်လူတန်းစားအတွက် စျေးတက်တာထက် ပိုပြီး ခံရခက်ပါတယ်။ ခရီးစဉ်တွေ မတည်ငြိမ်ဘူး၊ ထွက်ချိန် ပြန်ချိန် မသေချာဘူး၊ တစ်ခါတစ်ရံမှာ သွားလို့ရမရကိုတောင် မသိနိုင်ဘူး။ လက်မှတ်တစောင် လက်ထဲ ကိုင်ထားရင်တောင် အခြေအနေအရ ဒီခရီးစဥ်က ဖျက်သိမ်းသွားတာမျိုးအထိ ဖြစ်လာနိုင်ပါတယ်။ ဒီအခြေအနေက အထက်တန်းလွှာတွေကို ကမ္ဘာနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားတဲ့ ဘဝကနေ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားစေပါတယ်။ ရန်ကုန်ဟာ ကမ္ဘာနဲ့ နာရီဝက်ခရီး အကွာကနေ အထီးကျန်နယ်မြေတခု ဖြစ်လာတဲ့သဘောပါပဲ။

ဒီအခြေအနေတွေအောက်မှာ စီးပွားရေးအတွေးအခေါ်တွေလည်း လိုက်ပါပြောင်းလဲနေကြရပါတယ်။ အရင်က အထက်တန်းလွှာတွေဟာ ကြီးပွားရေး Growth ကို အာရုံစိုက်ခဲ့ကြတယ်။ ဘယ်လိုပိုရှာမလဲ၊ ဘယ်လိုတိုးချဲ့မလဲဆိုတာကို စဉ်းစားခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ မတည်ငြိမ်တဲ့ စနစ်အောက်မှာ ကြီးပွားခြင်းဟာ အန္တရာယ်တစ်ခုလို ဖြစ်လာတယ်။ ရွှေစျေးအပြောင်းအလဲများပြီး အတက်အကျ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ကာလမှာ ဝင်ငွေ တအားကောင်းလို့ ထောင်ကျသွားတဲ့ ရွှေလုပ်ငန်းရှင်တွေ ရှိလာတယ်။ စီးပွားရေးကို ရှေ့ဇောကြီးကြီးနဲ့ အာရုံစိုက်နေရင်း နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်တဲ့အခါ အရေးယူဖို့ အာဏာပိုင်တွေက ကိုယ့်အနားရောက်လာတာကို တော်တော်များများ ကြုံတွေ့လာရတယ်။ ဒီလူတွေဟာ စီးပွားရေးကို ကြီးထွားအောင် လုပ်မယ့်အစား ရှိတာလေး ပျောက်ပျက်မသွားအောင် ထိန်းသိမ်းဖို့ကို ပိုစဥ်းစားလာရပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

အများစုကတော့ နိုင်ငံခြားကို ရွှေ့ဖို့ ကြံစည်ကြပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သားသမီးကို မိဘရင်ငွေ့ မိသားစုအရိပ်အောက် ထားကြရာကနေ ပြည်ပလွှတ်ကာ ထွက်ပေါက် ရှာကြပါတယ်။ ယခင်က ကျောင်းတက်ရုံ၊ ဘွဲ့ရရုံ နိုင်ငံတကာပတ် အတွေ့အကြုံယူပြီး မိဘဆီပြန်လာကြတဲ့ သားသမီးတွေဟာ နိုင်ငံတကာမှာ တသက်စာ အခြေချဖို့ ရွေးချယ်လာကြရပါတယ်။ ဒါပေမယ့်လဲ တသက်စာ အခြေချလိုသူတွေ များနေတဲ့အခါ နိုင်ငံတကာဖက်က ဗီဇာပိတ်ကြတာမျိုး၊ ကျောင်းဝင်ခွင့်ကန့်သတ်တာမျိုးတွေ ပြုလုပ်လာကြတာကြောင့် အခွင့်အလမ်းတွေလဲ ယခင်ခေတ်တွေကထက် နည်းပါးလို့လာနေပါတယ်။

ပြည်တွင်းမှာ လုပ်ငန်းတွေ အခိုင်အမာ အခြေချထားသူတွေကတော့ ရွေးချယ်စရာ နည်းပါတယ်။ သူတို့လဲ စီးပွားတိုးချဲ့မယ့်အစား အိမ်ခြံမြေ၊ ရွှေ၊ ဒေါ်လာလို တန်ဖိုးထိန်းတဲ့အရာတွေကိုသာ ဝယ်ယူထားပြီး အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်နေကြဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူတို့ ဝယ်ယူထားတဲ့ အဲဒီအရာတွေကလဲ စီးပွားရေးနှေးကွေး၊ စျေးကွက်မလည်၊ ငွေစီးဆင်းမှုမရှိတဲ့အခါ ငွေဖော်ဖို့ မလွယ်ကူတော့တဲ့ အခြေအနေပါ။ ဈေးကွက်က မလည်ပတ်တော့တဲ့အခါ ဒါတွေဟာ ဓနဥစ္စာ မဟုတ်တော့ဘဲ ငွေပြန်မပေါ်တဲ့ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုတွေ ဖြစ်လာနေကြပါတယ်။

ဒီအခြေအနေထဲမှာ အရေးကြီးဆုံး ရိုက်ခတ်မှု တခုက အချိန်နဲ့ ပတ်သက်ပါတယ်။ အရင်က အထက်တန်းလွှာတွေဟာ အချိန်ကို ငွေနဲ့ ဝယ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။ အခုတော့ သူတို့ဟာ ယာဥ်မောင်းရှိပေမယ့် ဆီတန်းစီချိန်ကို ထည့်တွက်နေရပါတယ်။ ဘဏ်မှာငွေသွင်းငွေထုတ် လူကိုယ်တိုင်လုပ်ရတာဖြစ်လို့ စောင့်ဆိုင်းရတဲ့ အချိန်တွေကို သူတို့ ဘယ်မှာမှ ပြန်ဝယ်လို့ မရပါ။ အင်တာနက်မကောင်းတဲ့ ပြဿနာကို ငွေပေးပြီး ဖြေရှင်းလို့ မရပါဘူး။ VPN ပြဿနာတွေဟာလဲ ဆင်းရဲ ချမ်းသာမရွေး ရိုက်ခတ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလို အခက်အခဲတွေဟာ ငွေနဲ့ ဖြတ်ကျော်လို့ မရတာကြောင့် အထက်တန်းစား လူ့မလိုင် လူတန်းစားအလွှာဟာ နေရာတော်တော်များများမှာ သာမန်လူတွေနဲ့မခြား ဒုက္ခခံစားနေရပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆင်းရဲချမ်းသာ ကွာဟမှုကို မင်းအောင်လှိုင်က ဖြေလျှော့ပေးနေတယ်လို့တောင် ရယ်စရာဟာသအဖြစ် ပြောနေကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

စီးပွားရေးဘာသာရပ်ဆိုင်ရာ အခြေခံတွေနဲ့ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ခုအခြေအနေမှာ မြန်မာနိုင်ငံဟာ နိုင်ငံတခု စနစ်နှစ်မျိုး ဆိုတဲ့ အနေအထားကို ဦးတည်ပြီး သွားနေပါတယ်။ နေ့စဥ်ဘဝမှာ လိုအပ်ချက်တွေ ရှိပါတယ်။ အဲ့လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဖို့ ကုန်စည်နဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတွေက အကန့်အသတ် ရှိနေတာပါ။ တဖက်မှာ အာဏာနဲ့ နီးစပ်သူတွေက လိုအပ်ချက်တွေ၊ လိုအပ်တဲ့ ဝန်ဆောင်မှုတွေ အာဏာသုံးပြီး ရရှိနေပါတယ်။ တဖက်မှာတော့ စျေးကွက်ကို အားကိုးပြီး ဘယ်စျေးဖြစ်ဖြစ် ငွေပေးဝယ်မယ် ဆိုတဲ့လူတွေက ရှားပါးပြတ်တောက်မှုတွေနဲ့ ကြုံနေရပါတယ်။ ငွေပဲရှိပြီး အာဏာမရှိသူ အထက်တန်းလွှာတွေဟာ လိုအပ်ချက်တွေကို အာဏာပိုင်အလွှာက ပိုလျှံလာမှသာ ရရှိတော့မှာဖြစ်လို့ သူတို့ရဲ့ အခွင့်ထူးခံ အဆင့်အတန်းက ပြုတ်ကျလာနေပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

မြန်မာနိုင်ငံက လူကုံတန်တွေဟာ အပြင်ပန်းမှာ ချမ်းသာနေဆဲ ဖြစ်ပေမယ့် တကယ့် နေ့စဥ်ဘဝမှာတော့ ကန့်သတ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတဲ့ လူတန်းစားတရပ် ဖြစ်လာနေပါတယ်။ သူတို့ဟာ ကမ္ဘာနဲ့ ချိတ်ဆက်မှု ပျောက်သွားပြီး ယိုယွင်းနေတဲ့ စနစ်ထဲမှာ တန်ဖိုးမြင့်ဓားစာခံများလို နေထိုင်နေကြရပါတယ်။ အရင်က စနစ်ကို ပုံသွင်းခဲ့တဲ့ အထက်တန်းလွှာတွေဟာ အခုအချိန်မှာ စနစ်က ပြန်ပြီး ပုံသွင်းတာကို ခံနေကြရပြီ ဖြစ်ပါတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ လက်ရှိ နိုင်ငံရေးအကျပ်အတည်းကို မဖြေရှင်းနိုင်ဘဲ ဒီအခြေအနေက ပြောင်းလဲဖို့ဆိုတာလဲ မဖြစ်နိုင်သေးဘူးဆိုတာ သူတို့ သုံးသပ်နားလည်ကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်မြင်ယူဆရပါတယ်။

#burmaindependentvoice

#ဆောင်းပါး