၂၀၂၆ ခုနှစ်၊ ဇွန်လ ၁၄ ရက် | Burma Independent Voice ၊ Report

BIV News နှင့် A Time With Kyaw Kyaw Thein YouTube ချန်နယ်တို့ ပူးပေါင်းထုတ်လုပ်သည့် “မေးမြန်းဆွေးနွေးမြန်မာ့အရေး ” အစီအစဉ်သစ်တွင် Mosaic Myanmar ၏ အမှုဆောင်ဒါရိုက်တာ ဦးအောင်ကိုကိုက မြန်မာနိုင်ငံ၏ လက်ရှိငြိမ်းချမ်းရေး အခင်းအကျင်း၊ ငြိမ်းချမ်းရေးလုပ်ငန်းစဉ်များအပေါ် စစ်ကောင်စီ၏ ဆက်လက်လွှမ်းမိုးထားမှုနှင့် ရေရှည်တည်တံ့သော ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ရေရှည်မျှော်မှန်းချက်တစ်ရပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ထုတ်ပြသနိုင်ရေး တော်လှန်ရေးအင်အားစုများ ရင်ဆိုင်နေရသည့် စိန်ခေါ်မှုများအပေါ် ဝေဖန်ဆန်းစစ်ချက်ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

ဦးအောင်ကိုကို၏ ပြောကြားချက်အရ ၂၀၂၁ ခုနှစ် အာဏာသိမ်းပြီးနောက်ပိုင်း စစ်ကောင်စီက ဖော်ဆောင်ခဲ့သော ငြိမ်းချမ်းရေးလုပ်ငန်းစဉ်များသည် ပဋိပက္ခကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ဘဲ၊ ၎င်းတို့၏ အာဏာတည်မြဲရေးအတွက် နိုင်ငံရေးလက်နက်တစ်ခုအနေဖြင့်သာ အဓိက အသုံးချခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် တစ်နိုင်ငံလုံး ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်မှု ရပ်စဲရေးသဘောတူစာချုပ် (NCA) အပါအဝင် အာဏာမသိမ်းမီက ရှိခဲ့သည့် ငြိမ်းချမ်းရေး တည်ဆောက်ပုံများသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသော လက်ရှိနိုင်ငံရေးနှင့် စစ်ရေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ၎င်းတို့၏ အရေးပါမှုကို များစွာ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

စစ်ကောင်စီ၏ အမျိုးသားစည်းလုံးညီညွတ်ရေးနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးဖော်ဆောင်မှု ညှိနှိုင်းရေးကော်မတီ (NSPNC) သည် မကြာသေးမီက NCA လက်မှတ်ရေးထိုးထားသည့် တိုင်းရင်းသားလက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်း (EAOs) ခုနစ်ဖွဲ့နှင့် တွေ့ဆုံဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း ယင်းဆွေးနွေးပွဲများမှ ထူးခြားသည့် တိုးတက်မှု သိပ်မရှိခဲ့ကြောင်း ဦးအောင်ကိုကိုက ထောက်ပြသည်။ အကြောင်းမှာ အဆိုပါ ဆွေးနွေးပွဲတက်ရောက်သည့် အဖွဲ့များသည် အဓိက လက်နက်ကိုင်တော်လှန်ရေး စစ်မျက်နှာပြင်များနှင့် ဝေးကွာနေပြီး၊ စစ်ကောင်စီကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်နေသည့် အဓိကတော်လှန်ရေး အင်အားစုကြီးများမှာမူ ယင်းလုပ်ငန်းစဉ်တွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လက်ရှိ ဆွေးနွေးပွဲမူဘောင်သည် ဘက်စုံလွှမ်းခြုံနိုင်သော နိုင်ငံရေးအရ ဖြေရှင်းမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက် အလွန်နည်းပါးသည်။

မြန်မာ့သမိုင်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်ရာတွင် အဆက်ဆက်သော စစ်အစိုးရများသည် ငြိမ်းချမ်းရေးလုပ်ငန်းစဉ်များကို ရေရှည်လွှမ်းမိုးထားခဲ့ကြောင်း၊ သို့သော် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် ပြည်တွင်းစစ် သမိုင်းကြောင်းအရ စစ်ဘက်ခေါင်းဆောင် အထက်တန်းလွှာအချင်းချင်း အဓိကညှိနှိုင်းခဲ့သော သဘောတူညီချက်များသည် ခိုင်မြဲသော ငြိမ်းချမ်းရေးကို မဆောင်ကြဉ်းပေးနိုင်ခဲ့ကြောင်း ၎င်းက ဆိုသည်။ ယခင်ငြိမ်းချမ်းရေး လုပ်ငန်းစဉ်များသည် ပြည်သူလူထု၏ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပါဝင်မှုနှင့် တရားဝင်မှု အားနည်းခဲ့ပြီး၊ ပဋိပက္ခဒဏ်ခံရသော လူထု၊ စစ်ဘေးဒုက္ခသည်များ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် အခြားသော အပယ်ခံလူတန်းစားများမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချသည့် လုပ်ငန်းစဉ်များတွင် အဓိကအားဖြင့် ချန်လှပ်ထားခြင်း ခံခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် လက်ရှိတွင် အရပ်ဘက်လူမှုအဖွဲ့အစည်းများသည် ပြင်းထန်သော ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးတည်ဆောက်မှု လုပ်ငန်းစဉ်များတွင် ပါဝင်ကူညီရန် အခွင့်အလမ်း အကန့်အသတ်ရှိနေသည်ဟု ၎င်းက ဆက်လက်သုံးသပ်သည်။ တချိန်တည်းမှာပင် တော်လှန်ရေးအင်အားစုများသည် ဖက်ဒရယ်ဒီမိုကရေစီစနစ် ထူထောင်ရေး ရည်မှန်းချက်ကို မကြာခဏ အလေးပေးပြောဆိုနေကြသော်လည်း၊ ငြိမ်းချမ်းရေးတည်ဆောက်မှုနှင့် စစ်ပြီးခေတ် အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ရေးဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုများမှာမူ နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ အားနည်းနေသေးသည်။

အမျိုးသားညီညွတ်ရေးအစိုးရ (NUG) နှင့် အမျိုးသားညီညွတ်ရေးအတိုင်ပင်ခံကောင်စီ (NUCC) တို့သည် ဖက်ဒရယ်ဒီမိုကရေစီ၊ အကူးအပြောင်းကာလ တရားမျှတမှုနှင့် လက်နက်ကိုင်တပ်ဖွဲ့များအပေါ် အရပ်ဘက်က ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲမှု အပါအဝင် အရေးကြီးသော နိုင်ငံရေးမူဝါဒများကို ချမှတ်ထားကြောင်း ဦးအောင်ကိုကိုက ထောက်ပြသည်။ သို့သော် အဆိုပါမူဝါဒများကို စစ်ပြီးခေတ် ပြန်လည်ထူထောင်ရေးနှင့် အမျိုးသားပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးတို့အတွက် လမ်းညွှန်ပေးနိုင်မည့် အသေးစိတ်ကျပြီး ပြည်သူလူထု လက်လှမ်းမီနိုင်သော လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်မှု မဟာဗျူဟာများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိသေးကြောင်း ၎င်းက သုံးသပ်သည်။

အကယ်၍ တော်လှန်ရေးအင်အားစုများအနေဖြင့် စစ်ကောင်စီ၏ ငြိမ်းချမ်းရေးမူဘောင်ကို ငြင်းပယ်မည်ဆိုပါက ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် အစားထိုးနိုင်မည့် အခြားရွေးချယ်စရာ ငြိမ်းချမ်းရေးလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ရပ်ကို ရေရှည်တွင် မဖြစ်မနေ ဖော်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသို့ ဖော်ဆောင်ရာတွင် ဘဏ္ဍာရေးအရင်းအမြစ် ရှားပါးမှု၊ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာ စွမ်းဆောင်ရည် အားနည်းမှု စသည့် ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ရှေ့ဆက်သွားမည့် လမ်းကို ကြည့်မည်ဆိုလျှင် မြန်မာနိုင်ငံတွင် ငြိမ်းချမ်းရေးကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပုံနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ ပြန်လည်စဉ်းစားရန် ဦးအောင်ကိုကိုက တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်မှု ရပ်စဲရေးကို နိုင်ငံရေးဆွေးနွေးပွဲ၏ အစပြုမှတ်အဖြစ် သတ်မှတ်မည့်အစား ပါဝင်ပတ်သက်သူများအနေဖြင့် နိုင်ငံ၏ အနာဂတ်အတွက် တူညီသော နိုင်ငံရေးနားလည်မှုတစ်ရပ်ကို အရင်ဆုံး အတူတကွ တည်ဆောက်သင့်ကြောင်း ၎င်းက အကြံပြုသည်။ ၎င်း၏အမြင်အရ ရေရှည်တည်တံ့သော ငြိမ်းချမ်းရေးလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုကို အခြေခံမေးခွန်းသုံးခုဖြင့် လမ်းညွှန်သင့်သည် ငြိမ်းချမ်းရေးသည် မည်သူ့အတွက်နည်း။ ငြိမ်းချမ်းရေးသည် မည်သည့်ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် ရည်ရွယ်သနည်း။ ၎င်းကို တည်ဆောက်ရာတွင် မည်သူပူးပေါင်းပါဝင်သင့်သနည်း ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

အဆုံးသတ်အနေဖြင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို လက်နက်ကိုင်ပဋိပက္ခများ မရှိရုံသက်သက်အဖြစ် မရှုမြင်ဘဲ ပိုမိုလွှမ်းခြုံပြီး တရားမျှတကာ ဒီမိုကရေစီဆန်သော လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ရပ် ဖန်တီးရန် ရည်ရွယ်သည့် ရေရှည်နိုင်ငံရေး စီမံကိန်းတစ်ခုအဖြစ် နားလည်ထားရမည်ဟု ၎င်းက ဆိုသည်။ မြန်မာ့တော်လှန်ရေး လှုပ်ရှားမှုအတွက်မူ ၎င်းသည် စစ်ရေးနှင့် နိုင်ငံရေး အပြောင်းအလဲများအတွက်သာမက ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး၊ အမျိုးသားပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးနှင့် ပြည်သူလူထု၏ ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေး စသည့် ရှုပ်ထွေးသော လုပ်ငန်းတာဝန်များအတွက်ပါ ပြင်ဆင်ထားရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်ကောင်စီ၏ ငြိမ်းချမ်းရေးလုပ်ငန်းစဉ်များကို ငြင်းပယ်ရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်ဘဲ၊ ရေရှည်တည်တံ့သော ငြိမ်းချမ်းရေးသည် ဒီမိုကရေစီနှင့် တော်လှန်ရေးအင်အားစုများအနေဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံ၏ အနာဂတ်အတွက် ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး၊ လူတိုင်းပါဝင်နိုင်ကာ ပြည်သူကို ဗဟိုပြုသည့် မျှော်မှန်းချက်တစ်ရပ်ကို ဖော်ထုတ်၍ လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်နိုင်မှု စွမ်းရည်အပေါ်တွင်သာ မူတည်နေမည် ဖြစ်သည်။

BIV သည် လွတ်လပ်၍ အမှီခိုကင်းသော သတင်းမီဒီယာဖြစ်ပြီး၊ လူ့အခွင့်အရေး၊ တရားမျှတမှု နှင့် ဒီမိုကရေစီ စံတန်ဖိုးများအပေါ် သတင်းစာကျင့်ဝတ်ဖြင့် ရပ်တည်ပါသည်။ BIV ရှင်သန်ရေးအတွက် စာဖတ်သူများ၏ အကူအညီ လိုအပ်ပါသည်။ BIV is an independent media outlet committed to human rights, justice, and democratic values, guided by the highest standards of journalistic ethics. We need your support to sustain our mission.

ဒီမှာ ကူညီပါ SUPPORT HERE

.